חופש, שחרור וקריאה לתמיכה

العربية ↓

קהילת כאן זה לא אולפן היקרה,

השנה, שלושת החגים, פסח, חג הפסחא ועיד אל-פיטר מגיעים כמעט יחד. שלוש מסורות, שלוש היסטוריות - אך כולן מדברות בשפה משותפת של שחרור. פסח מספר על יציאה מעבדות. חג הפסחא מדבר על תחייה לאחר אלימות ומוות. עיד אל-פיטר מציין את סיום הרמדאן, חודש של עמידה, התבוננות ומשמעת מוסרית. כל אחד מהם מזכיר לנו: דיכוי אינו סופי, הסבל אינו סוף הסיפור, ובני אדם מסוגלים לדמיין חירות גם בזמנים האפלים ביותר.

ובכל זאת, השנה הדיבור על שחרור מרגיש כמעט בלתי אפשרי. כבר למעלה משנתיים שהאזור הזה נתון לאלימות משתקת: מוות, הרעבה של אוכלוסיות שלמות, הפצצות של אוכלוסיה אזרחית, ג׳נוסייד, גירוש, השתקה, רדיפה פוליטית, ופחד מתמשך וחונק. אנו נאבקות להיאחז באנושיות שלנו בתוך הרס בלתי פוסק - להתנגד, להיות עדות, להחזיק מעמד, ולנסות לשמר חיים בזמן שקהילות נעקרות, משפחות מתאבלות, ומרקם היומיום הולך ומתפרק.

מילים כמו חירות או התחדשות אינן יכולות להיאמר כאן בקלות. יש להשיב להן את משמעותן כהתחייבויות, התחייבויות לעולם שאנו עדיין מנסות לבנות כאן.

כבר למעלה מעשור שאנחנו מתעקשות בכזל״א על משהו שנשמע פשוט, אך הוא למעשה מחשבה רדיקלית: לשפה יש משמעות. עברית וערבית אינן מדיומים ניטרליים. אלו השפות שדרכן מופעל כוח, היסטוריות נמחקות או נשמרות, בריתות נבנות והתנגדות מנוסחת. ללמד וללמוד את השפות הללו ברצינות, באופן ביקורתי וביחד - זה סירוב להפרדה הכפויה שמעצבת את החיים כאן.

הכיתות שלנו קטנות אך נדירות, אנשים שיושבים יחד מעבר לחלוקות פוליטיות ולשוניות, מקשיבים, חושבים, ובונים לאט את האמון וההבנה שעתיד אחר דורש. אך כזל״א אינה שוק של דעות; זהו פרויקט חינוכי הומניסטי ושמאלי, המבוסס על מחויבות לצדק, לשוויון ולסירוב לשליטה. המרחב הזה קיים כי הקהילה שלנו בוחרת להחזיק אותו בחיים - בחירה שהיא פוליטית בעמקה.

העשייה שלנו אינה נשענת על קרנות, מוסדות או מימון חיצוני, אלא על משהו שברירי הרבה יותר - ומשמעותי הרבה יותר - עלינו. אנחנו מתקיימות בזכות מי שבוחרות ללמוד איתנו, ללמד איתנו, ולהאמין שחינוך עדיין יכול להיות מרחב של אומץ, סולידריות ודמיון. גם זו בחירה פוליטית: המרחב הזה קיים כי הקהילה שלנו בוחרת להמשיך אותו.

הסמסטר הקרוב הוא אחד הרגעים הכי חסרי ודאות שידענו. משברים מתמשכים; מלחמה, דיכוי, רצח עם, ואי־יציבות כלכלית - פוגעים ביכולת שלנו להמשיך. עבור פרויקט עצמאי קטן כמו שלנו, זו אינה שאלה תיאורטית אלא שאלה של הישרדות. ובכל זאת, הצורך במרחבים כמו כזל״א מעולם לא היה דחוף יותר. לימוד שפה יוצר סדקים, רגעים של בהירות פוליטית וחיבור אנושי שנדמים כמעט בלתי אפשריים במציאות שאנו חיות בה. אנו מבקשות מכםן לעזור לנו לפתוח את הסדקים הללו.

זו העבודה שאנחנו יודעות לעשות, ואנחנו רוצות להמשיך לעשות אותה - יחד. אם כאן זה לא אולפן אי פעם היתה משמעותית עבורכם, אם אתן מאמינות במרחב כזה, עזרו לנו להחזיק אותו: הירשמו לקורסי הסמסטר הקרוב בעברית או בערבית, עודדו חברים וחברות להצטרף, שתפו את הפעילות שלנו בקהילות שלכם, ואם תוכלו - שקלו לתרום. כל הרשמה, כל תרומה וכל שיתוף עוזרים להחזיק את הקהילה העיקשת הזו בחיים.

שלושת החגים מזכירים לנו: שחרור אינו נס שמגיע מהשמיים. הוא נוצר יחד, דרך אומץ ועבודה משותפת. בכזל״א אנחנו מתרגלות את האומץ הזה בדרך הצנועה ביותר שאנו מכירות: ללמד שפות, לבנות קהילות, ולסרב לקבל הפרדה, שליטה ומלחמה כמציאות בלתי נמנעת.

מילה אחר מילה, שיחה אחר שיחה, אנחנו ממשיכות, ומקוות שתמשיכו איתנו.

בסולידריות,

נעה פרימן

מנכ״לית

כאן זה לא אולפן 

לינק לתרומה

---

جمهور هون مش فُصحى الأعزاء

تتقاطع في هذا العام، مواعيد الأعياد الثلاثة: عيد الفصح وعيد القيامة وعيد الفطر. ثلاثة تقاليد وثلاثة سردياتٍ تاريخية - ترمُز جميعها إلى الحُرية والتحرير. عيد الفِصح اليهودي يرمُز إلى الخروج من العبودية. امّا عيد الفصح المسيحي (عيد القيامة) يرمُز إلى الحياة بَعد الموت والألَم. وأمّا عيد الفطر فيرمُز الى نهاية شهر رمضان، شهر الانضباط الأخلاقي والتأمّل والالتزام. كُل عيدٍ مِنهم يُذكّرنا بأنّ: الإضطهاد ليس قدرًا أبديًا وأنّ المعاناة ليست نهاية القِصَة وأنّ البشرَ بمقدورهم أن يتخيّلوا الحرية حتى في أحلَك الأوقات.

مع ذلك، إنّ الحديث عن التحرير هذا العام يبدو ضربًا من المستحيلات. فها هي منطقتنا تتعرض لعنفٍ مُدَمرٍ على مدار أكثر من عامين: قَتلُ وتجويع شعوبٍ بأكملها وقصفٌ للمدنيين وإبادةٌ جماعية وتطهيرٌ عرقيّ وتهجير، بالإضافةِ إلى انتهاج سياسات كم الأفواه والملاحقات السياسية وخوفٌ خانقٌ مستمر. أَنْ نُكافِحُ من أجل الحفاظ على إنسانيتنا داخل هذا الدمار المستمر - يعني أن نُقاوِم. أن نَشهَد. أن نتماسَك وأن نحاول حقن الدماء في زمنٍ تُقتلع فيه الشعوب من أرضها، وفي وقتٍ تثكُل العائلات أبنائها ونسيج الحياة اليومية ينهار شيئًا فشيئًا.

لا يمكن ذِكرَ كلماتٍ كالحرية والتجديد باستخفافٍ هنا. بل يجِبُ أن نُعيد لهم معانيها الجوهرية بوصفهم التزامًا واجبًا، التزامًا تجاه عالمٍ ما زلنا نُحاول بنائه هاهنا. 

ها نحن وبعد أكثر من عقدٍ مَضى، ما زلنا في "هون مش فُصحى" نُصِرُ على أمرٍ يبدو بسيطًا للوهلة الأولى، لكنه في الحقيقة تفكيرٌ جَذري: اللغةُ حَمَّالةٌ للمعاني. العبرية والعربية ليستا وسيلتين حياديتين. هاتان اللغتان اللتان تُمارسُ مِن خلالهما القوة والسلطة - سَردياتٌ تاريخية تَزول وأخرى تبقى، تحالفات تُبنى وأخرى تنهار ومقاومةٌ تَنضُج. إنّّ تعلّم وتعليم هاتين اللغتين معًا بجدية ونقدية هو تعبيرٌ عن رفضِ التفرقة المفروضة علينا والتي تَرسمُ الحياة هُنا. 

على الرغم من صِغَر غُرفنا التدريسية، الان انها نادرة كذلك. ففيها يجلِس الناس جنبًا الى جنب مُتجاوزين موقعهم على الطيّف السياسي واللغوي، يُصغون، يُفكرون ويبنون على مهلٍ الثقة والفهم اللازمان لمستقبلٍ آخر. لكن لا تدعو هذا التنوّع يقودكم الى التفكير بأنّ "هون مش فُصحى" هو سوقٌ للآراء؛ إنما هو مشروعٌ تربويٌ انسانيٌ ويساري، يرتكزُ على الالتزام بالعدالة والمساواة ورفضِ السيطرة. لن تستمر هذه المساحة بالبقاء لولا أن جمهورنا يَختار لها الحياة - وهذا اختيارٌ سياسيٌ في عُمقِهِ.

عملنا لا يعتمد على الصناديق او المؤسسات او التمويل الخارجي، بل على شيئٍ أكثر هشاشةً وأهم - علينا. نحن قائمون بفضلِ الذين يختارون التعلّم والتدريس معنا، والذين يؤمنون بأن التربية ما زالت تستطيع أن تكون مساحةً للشجاعة والتضامن والتخيّل. هذا كذلك اختيارٌ سياسي: هذه المساحة قائمة لأنّ جمهورنا يَختار لها ذلك. 

الفصل الدراسي القادم هو أحد الأوقات الأكثر غموضًا على الإطلاق. أزماتٌ مُمتدة: حربٌ واضطهادٌ وإبادةٌ جماعية وانعدام الاستقرار الاقتصادي - يستنزفون قُدراتنا على الاستمرار. بالنسبة لمشروعٍ صغيرٍ مُستقلٍ كَمشروعنا، هذا ليس سؤالًا نظريًا فَحسب بل مسألة بقاء. بالرغم من كل ذلك، إنّ الحاجة لمساحاتٍ مثل "هون مش فُصحى"، أصبحَت مُلِحةً أكثر من أي وقتٍ مضى. تعليم اللغة يُنتِجُ شقوقًا ولحظاتِ وضوحٍ سياسيٍ وتواصل إنساني تبدو جميعها شبه مستحيلة في واقعنا الحالي. نحن بدورنا نطلُبُ منكم المساعدة في فتح هذه الشقوق.   

هذا هو العمل الذي نعرف القيام به ونحن نريد ان نستمر في فعل ذلك - معًا. إذا كانت "هون مش فُصحى" في أي وقتٍ من الأوقات تحملُ أهمية ما بالنسبة لكم، اذا كنتم مؤمنون بهذه المساحة، ساعدونا في الحفاظ عليها: قوموا بالتسجيل للفصل الدراسي القادم للعبرية أو العربية. شَجّعوا أصدقائكم وصديقاتكن على الانضمام. شاركوا وانشروا عملنا في مجموعاتكم وإذا أمكنكم فَكّروا في التبرّع. كُل تسجيل، كُل تبرع وكل مُشاركة يساهم في إبقاء هذا الجمهور العنيد على قيد الحياة.

الأعياد الثلاثة تُذَكِّرُنا بأنّ التحرير ليس مُعجِزةً تَقُع من السماء. بل يُولدُ بالشجاعة والعمل المشترك. في "هون مش فُصحى" نُمارِسُ هذه الشجاعةَ بأكثر الطُرُقِ تواضعًا: تدريس اللغات، بناء المجتمعات ورفض القبول بالتفرقة والسيطرة والحرب كواقعٍ لا يقبل التغيير. 

كلمة تلو الأخرى، مُاحدثةُ تلو الأخرى، نحن مستمرون ونأملُ أن تستمروا معنا.

كُل التضامن

نوعا فريمان

المديرة العامة

هون مش فصحى

رابط للتبرع